Na początku września, gdy wspominamy początek wojny, myślę, że warto zwrócić uwagę na jeden z jej aspektów.

Dobiegł końca sierpień, miesiąc, w którym przypada tak wiele rocznic związanych z dziejami naszej ojczyzny. Rocznice te uświadamiają nam wszystkim, jak wielką cenę przyszło płacić naszym rodakom, aby następne pokolenia mogły żyć w wolnej Polsce.

Po trzech tygodniach prawdziwego urlopu, prawdziwego – to znaczy także bez radia, telewizji, gazet, internetu i telefonu, człowiek wraca do codzienności niezwykle gwałtownie.

Wieść o potencjalnej rychłej abdykacji prezesa PiS pachnie na kilometr kontrolowanym przeciekiem do prasy.

W sprawie krzyża smoleńskiego biskupi orzekli, że na Krakowskim Przedmieściu nie o święty symbol chodzi, lecz o właściwy sposób upamiętnienia ofiar katastrofy tupolewa. I zaapelowali do władz, aby nie usiłowały zrzucać na Kościół rozwiązania tego problemu.

Minęło 30 lat od wydarzeń mających miejsce w sierpniu 1980 roku oraz podpisania Porozumień Sierpniowych przez przedstawicieli komitetów strajkowych i rządzącej partii. Ich pokłosiem stał się powołany następnie do życia na bazie istniejącego ruchu społecznego Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”.

Proszę mi wierzyć, to nie będzie o krzyżu na Krakowskim Przedmieściu. Już dosyć! Nie każdy dziennikarz i nie wszędzie. Nie mogę w tych dniach być w Warszawie, nie byłam na miejscu zdarzenia wcześniej, więc nie ja.

W sierpniu 1980 roku miałem pietnaście lat. Strajk, powstanie „Solidarności” ukształtowało mój sposób myślenia o świecie.

Mamy rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych 1980 r. oraz powstania „Solidarności”, niegdyś wielkiego ruchu społecznego, a obecnie związku zawodowego.

Usłyszałem niedawno taką oto opinię: nie ma już Saddama Husajna, Amerykanie wychodzą z Iraku, hurra, koniec wojennego koszmaru. Doprawdy? Ja mam wrażenie, że prawdziwy koszmar zacznie się dopiero teraz. Zwłaszcza dla irackich chrześcijan - niegdyś kilkuprocentowej grupy obywateli, dziś skurczonej do symbolicznej liczby osób - nieustannie prześladowanych, zastraszanych i niemal bezkarnie mordowanych. A po odejściu „krzyżowców” z Zachodu może być tylko gorzej.